Wat een vreselijke vliegreis. Geen oog dicht gedaan en zeker nooit meer met lichte hoofdpijn in een vliegtuig meer gaan instappen. Maar ik ben aangekomen, goed en wel. Oma en opa zijn beide erg verheugd. Oma slacht gelijk een eend als traktatie.

Onderweg gedurende de reis heb ik een begin gemaakt van het verzamelen van beeldmaterialen. De landschappen van beide landen gefilmd en geprobeerd foto's te maken. Dit is niet zo goed gelukt. Foto's maken in een auto gaat niet zo makkelijk als het lijkt, zeker als de wegen een beetje hobbelig zijn.
YuHu is iets minder ver reizen dan ik had gedacht. Ik dacht namelijk 3 uur vanaf Wenzhou luchthaven, maar volgens de chauffeur is het nu wel zo 2 uur. En ja, ik was inderdaad eerder bij oma's huis dan oma en opa hadden verwacht. Verrassing!

Hoeveel slaap ik ook had, ik heb ook qua verhalen een start kunnen maken. Opa vertelde wat over zijn familie geschiedenis. Ik had nooit geweten dat opa's familie landbezitters waren. Dit is teniet gedaan gedurende Mao periode. Toen moesten de 'rijken' hun land afstaan en gelijk leven als de armen. Zo is aan dat deel van opa's familiegeschiedenis een einde gemaakt. Opa's familie zijn altijd geletterd geweest. Zijn tweede oom was zelf de beste van die Shaolin (Kungfu) generatie en de beste afgestudeerde van zijn jaar. Hij zou de hoogste ambt hebben bekleed als Sun Yat niet aan de macht was gekomen (zoiets, opa praat in moeilijke woorden als hij over dit soort dingen heeft, dan snap ik sommige dingen net niet, jammer). Nu snap ik ook dat opa zo ontzettend mooi handschrift heeft, en altijd bedachtzaam welke streep in een karakter neerzet, het is een soort van trots wat hij nog in zich heeft. Hij heeft door de communistische tijd (toen de landerijen werden afgepakt) veel geleden en dus daarom is hij mentaal niet meer 100%. Medicijnen helpen hem normaal functioneren, dus ik hield daarom ook dingen een beetje oppervlakkig. Hoe dieper ik ga graven hoe verwarrender het verhaal namelijk.

Oma vertelde over de telefoon toen al dat ze een oud kledingstuk had gevonden van een oma. Nu blijkt dat het een kledingstuk is van de oma van mijn opa's moeder geweest te zijn. Volgens mijn opa wel 150 jaar geleden, gedragen ergens in de Ching dynastie. Wauw! Een kledingstuk die mijn betbetovergrootmoeder heeft gedragen. Toen ik het in mijn handen nam voelde ik een soort rilling, mijn betbetovergrootmoeder heeft het aan haar lichaam gehad en nu voel ik het aan mijn huid. Heel bijzonder. De kledingstukken (ja maar liefst 4 stuks) zijn nog compleet gaaf. Prachtig van stof. Oma vertelde dat het stof heel bijzonder was, omdat het vroeger alleen gedragen werd door de 'rijken'. Iemand die zoiets droeg kwam van goede huize. Ik vroeg waarom het voelde alsof er een plastic laag overheen zat. Ze zei dat het kwam door een bepaalde manier van behandelen van het stof zodat het heel luchtig bleef ondanks dat het dik was. De stof was namelijk gemaakt van een soort riet. Alles geheel met de hand gemaakt, van riet tot garen tot het weven en kleuren en naaien. De kwaliteit was zo goed dat het heel duur was voor zo'n kledingstuk. Ik zie het bewijs, er rafelt niks en nergens zitten er gaten. Fantastisch handwerk. Ik krijg de kledingstukken mee. Volgens oma wilt niemand van de familie zulke oude dingen hebben of bewaren, en oma kan het aan niemand nalaten alleen aan mij, omdat ik er interesse in toon. Ik neem ze met beide handen aan en ik beloof, ik zou het koesteren en doorgeven aan mijn kinderen en hun kinderen.