Vandaag belde ik mijn oma in Yu Hu op. Het was voor haar eigenlijk al vrij laat, maar ik had beloofd, zodra ik weet wanneer ik ga vertrekken zou ik het haar laten weten. Ze was verheugd te horen dat ik over een paar dagen al naar China ga. Opa lag al op bed, maar zei gelijk al dat ik het moest zijn die belde. Vond ik leuk om te horen. Oma en opa kijken echt naar uit dat ik hun weer opzoek:)
Bij vertrek regel je altijd natuurlijk je reisdocumenten. Morgen ga ik de visum regelen, voor een sticker in mijn paspoort. Mijn oude Chinese paspoort waarmee ik naar Nederland ben gekomen, die is nog helemaal gaaf en bewaar ik het goed. Ik kan me niet voorstellen dat ik dat meisje ben in het zwart wit met dat bloempot kapsel en dat onschuldige blik.
Daarnet ben ik ook even naar de AH geweest. Wat inkopen gedaan voor mijn oma, want zij wilde graag dat ik pindakaas voor haar meeneem. Brood om op te smeren heb je niet in Yu Hu. Oma heeft haar eigen manier van pindakaas eten. Als grap zei mijn zus dat het normaal was pindakaas van een lepel af te likken voor de tv en ervan te genieten. Nu denkt oma dat het echt zo hoort en eet ze het ook zo. Wat een gezicht moet het zijn. Ik ga eens kijken of ik een foto van kan maken:p
Bovenstaand is een van de laatste foto's die genomen is samen met opa en oma en zus in Yu Hu (ik ben dat kleine meisje). Enkele dagen erna verlieten we het dorp. Mijn zus en ik niet wetend dat we voor 'altijd' zouden emigreren naar Nederland.
Het huis ziet er nu niet meer zo uit. De bakstenen muren, de leimen vloer en de houten deuren hebben plaatsgemaakt voor beton en staal. Opa en oma wonen nog steeds in een van de oudste straten van Yu Hu, meeste huizen zijn nog steeds zo, maar hun huis is pasgeleden opnieuw gebouw vanwege een brand. Oma is erg trots op het huis, het staat als een metalen schittering tussen de stenen en houten huizen.
Oma noemt zichzelf tegenwoordig 'welvarend'. Ze zegt vaak dat ze vroeger nooit zou hebben durven hopen dat ze ooit zo kon leven. Eten in overvloed, moderne gemakken in huis, een nieuwe huis van wel vijf verdiepingen, het is voor haar als het 'zwitsers leven' gevoel. Maar oma kan goed genieten van de goede dingen, want zelf op haar oude dag heeft ze namelijk heus ook wel veel zorgen. Geen van de zes kinderen van haar wonen nog in China. En als ze geluk heeft dan komt er per jaar enkele haar opzoeken. En anders wacht ze gewoon stilletjes de telefoontjes af.
Deze zomer schijn ik de enige te zijn die oma opzoekt. Ik voel me uitverkoren. En oma vindt het prima dat ik eigenlijk kom voor werk. In mijn werk draagt ze namelijk een grote steen bij, hoop dat ze dat ook al beseft:)