Morgenochtend in alle vroegte pak ik de trein richting Schiphol om zo rond 11:00 uur aan te komen in Bologna. Daar woont derde oom in de buurt. Hij haalt me op. Ik heb al alles ingepakt, chocolade letters en chocolade munten ingekocht voor de neefjes en nichtjes. Pepernoten voor mijn tante die ooit had gezegd dat ze die smaak erg lekker vindt.

Ik heb de laatste tijd zo druk gehad dat ik eigenlijk helemaal niet stil bij heb gestaan dat ik weer een week wegga uit Nederland. Heel raar is het, alsof ik al jaren dit soort dingen doe. Maar ik ben in feite echt een huismus en kom graag weer terug na vakanties, terug in mijn vertrouwde Nederland, terug in mijn eigen bed. Voor mij geldt echt, oost west thuis best, en mijn thuis is toch echt Nederland. Vraag je mij of ik me meer Nederlands voel of Chinees dan zeg ik steevast Nederlands. Maar dat Chinese dat is er zeker ook duidelijk aanwezig. Ik hou van China en de Chinese cultuur, het is mijn geboorteland, mijn geliefde moederland. Als ik het zelf mag zeggen, ik heb een goede balans kunnen vinden tussen twee culturen.

Mijn verwachtingen in Italie zijn erg laag. En dit komt omdat familieleden tegen mij zeggen dat de Chinezen niet openstaan voor dit soort dingen. Maar we gaan erheen en laten ons leiden door wat ons tegemoet komen. Ik ga zeker mijn best doen om zoveel mogelijk uit mijn eigen familie te halen. Van derde oom verwacht ik veel verhalen over vroeger. En ik hoop van harte dat mijn oudste tante toch ons toelaat om wat beelden te maken van haar naai atelier.

In de wens van mijn oma heb ik vorige jaar een familiefoto in elkaar gephotoshopt. Oma had tegen mijn zus gezegd dat ze toch zo graag een foto zou willen hebben waar alle kinderen en kleinkinderen bij elkaar erop staan. Mijn zus bracht de mondbrief naar mij en ik heb geprobeerd met mijn basis kennis van photoshop een groepfoto te maken. Bovenstaand is de resultaat. Ik heb het eigenhandig vorig jaar aan mijn oma en opa gegeven. Ze hebben minutenlang met verbazing ernaar gestaart en afgevraagd hoe het toch mogelijk was dat we allemaal toch zo op 1 foto staan. Opa vroeg zelfs wanneer we die foto hadden gemaakt en waar we toen waren.