Linda en Joop zijn vandaag goed aangekomen. Omdat we toch al dichtbij Prato zijn reden we gelijk door een de vriend van mijn derde oom. Prato is een textielstad waar een van de grootste concentratie zit van Chinese mensen (70 a 80% van de Chinezen in Italië komen van omgeving Wenzhou). Iedereen werkt daar in de textiel handel. De vriend van mijn derde oom zit in de maak en verkoop. Hij heeft een atelier die de kleding in de laatste fase in elkaar zet en hij verkoopt in een andere ruimte de kleding aan groothandels. Deze groothandels verkopen zelf weer aan detailhandels en aan marktkooplui. In deze periode van het jaar worden vooral truien verkocht. Omdat het een vroeger winter gaat worden wat ook nog wel eens erg streng verwacht te worden, denken de Chinezen dat de verkoop goed gaat lopen. Deze vriend van oom heeft vroeger bij derde oom gewerkt in zijn atelier. Derde oom heeft hem ook geholpen met het starten van zijn bedrijf. Nu na meer dan tien jaar loopt hij flink binnen. Hij denkt zelfs al aan ‘pensioneren’ in China. Remigreren en in China een andere soort bedrijf beginnen. Dat is toch je eigen land en je wordt daar niet op neergekeken. In Italie worden Chinezen met schuine ogen aangekeken. Chinezen hebben de textiel industrie overgenomen, compleet in alle fases van het maken en verkopen van kleding. De Chinezen worden rijker en rijker. Het is dan ook geen wonder dat Italianen uit jaloezie de Chinezen strenger controleren en zwaarder beboeten voor gebreken. Soms worden Chinezen overvallen, of hun auto’s worden zomaar vernield. Discriminatie is heel normaal. De Chinezen zijn niet net als in Nederland een geaccepteerde groep nieuwe bewoners. Maar volgens derde oom zijn de Chinezen niet de ‘ergste’. De Arabieren zijn de ergste, de echte underdogs, want die stelen en bewegen zich in de criminele circuits. En die werken niet hard, in die zin, dat ze geen ondernemersgeest hebben als de Chinezen. Chinezen in de criminaliteit zijn er ook, genoeg, die stelen zelfs van hun eigen mensen. Ze houden bijvoorbeeld bruiloften in de gaten, daar gaat zoveel geld in omloop dat een overval aan het eind van een bruiloft al vele tonnen kan opleveren. En allemaal zwart geld.
Ik heb na vandaag het gevoel dat het leven in Italie heel onvoorspelbaar is. Je kunt soms bakken geld verdienen, maar dat geld kan je zo ook in een keer kwijt raken. De rijken zijn hier echt rijk en de arme leven als schaduwen.