Prato is een plaats dat net als Milaan een schakel vormt in de textielsector. In Prato wordt voornamelijk kleding verkocht aan detailhandels.  In Milaan wordt vooral kleding in elkaar gezet. Oudste tante heeft met haar man een naaiatelier in Milaan dat voetbal shirtjes maakt. Hun atelier staat ook stil omdat er op dit moment geen werk is. We kwamen aan in Milaan bij hun huis eerst, maar ze waren niet thuis. We reden dus door naar het atelier. Daar aangekomen heerst er gelijk al een soort paniek. De man van oudste tante is een heel bazige en wantrouwige type. Hij wilde absoluut niet dat we komen filmen of fotograferen. We mochten wel even kijken. En dat deden we dan maar. We werden wel steeds in de gaten gehouden en op alles antwoordde hij ‘nee’. Ik had dit al verwacht, omdat ik hem wel een beetje kende. Maar dat hij mij ook absoluut niet wilde aanhoren waarom ik hier kwam doen, dat vond ik toch wel heel erg. Hij toonde helemaal geen begrip voor mijn verhaal. Vanuit zijn oogpunt gezien was het inderdaad zo dat het hem niks opleverde om hem te laten betrekken in mijn verhaal. Maar ik had altijd wel een goede band met hem, hij mocht mij graag, dus ik had zo’n harde afwijzing niet verwacht. En ook niet dat we niet eens welkom waren in zijn woning om even een praatje te maken of een kop koffie te drinken. We kwamen nota bene 2 uur rijden daar vandaan om hem op te zoeken. Ik was echt stom verbaasd. Derde oom ook. Het is net alsof hij denkt dat we slechte dingen wilden ontdekken over hem om het te publiceren. Alsof hij veel te verbergen heeft, dingen die niet het daglicht mocht zien. Maar die dingen zijn er niet. Zijn naaiatelier is gewoon zoals zovelen, zijn huis ben ik al vaker geweest en is gewoon zoals ook mijn moeder leeft. Schaamte kan het niet zijn, is het dan puur koppigheid en angst?

We gingen dus vrij snel al weer weg. Ik had gelukkig nog samen met oudste tante een foto kunnen maken.

We gingen daarna naar een Chinese pizzabakker. Na bijna 3 uur in de auto te hebben gezeten waarvan 2 uur in de file aten we heerlijke pizza’s die werden gemaakt door een vriend van derde oom. 7 jaar geleden nam hij een Italiaanse restaurant over. 3 jaar geleden breidde hij zijn zaak uit met een pizza oven. Eerst had hij een Italiaan in de zaak staan die pizza’s bakte, nu kan hij het zelf en heeft ook genoeg zelfvertrouwen dat zijn pizza ook lekker kan zijn. Het is alleen zo, dat de Italianen daar nog geen vertrouwen in hebben. Italianen eten nog steeds niet graag pizza’s die gemaakt worden door een Chinees. Ze hebben toch een vooroordeel dat het niet lekker kan zijn, ook al is dit ongegrond. Het is puur het gevoel dat het beeld niet klopt van een Chinees die een pizza maakt. Ik stelde voor dat zijn lekkere pizza’s maar in Nederland moet komen verkopen. Hier kunnen we wel een goede pizzabakker gebruiken, en dat hij een Chinees maakt het juist extra bijzonder.

Bijzonder was ook mijn ontmoeting met mijn jeugdvriendin Hu Dai. We hebben elkaar al 21 jaar niet gezien. Het was de eerste keer dat ik haar weer zag sinds dat we uit elkaar gingen toen ik emigreerde naar Nederland. Zij vertrok jaren later zelf naar Italie. Ik herkende haar absoluut niet meer, maar ik had ook helemaal geen beeld van haar. Pas in China zag ik een foto van haar bij haar oma. Maar het had net zo goed een iemand anders kunnen wezen. Hu Dai herkende me ook niet meer. We hebben beide helaas geen herinneringen meer aan ons jeugd. De gesprekken gingen dus meer over onze huidige leven. Zij heeft al 2 kinderen, een dochter van 6 en een zoon van 5. Ze is nu 7 maanden zwanger van hun tweede zoon. Het is raar om te zien dat ze een compleet andere leven leidt als ik. Ze zit in een andere wereld wat voor mij onvoorstelbaar is: een naaiatelier draaiend houden in deze moeilijke tijden terwijl je nog eens 2 kinderen op moet voeden in een dorp in the middle of nowhere. Aan de andere kant kan zij vast ook niet voorstellen hoe ik leef en werk. Ik heb nu een kijkje kunnen nemen in haar wereld, maar zij heeft hooguit een fantasiebeeld van mijn wereld. Ik hoop dat ze ooit mijn uitnodiging gebruikt en mij een keertje komt opzoeken zodat we daardoor elkaar beter begrijpen en elkaar weer beter leren kennen. De klik tussen ons is er op zich wel en dat is belangrijk. Ik was bang dat we na 10 minuten al het gezien hebben. Gelukkig zijn we beide vrij open. Ik ga zeker contact blijven houden.