Postdag: na veel schrijven en bedenken wat we zouden kunnen gebruiken om als post te versturen naar Nederland, hadden we dan eindelijk alles klaar liggen. Het moeilijkste deel was nog het vinden van zoveel postzegels bij elkaar. De postkantoor was gesloten dus de enige die nog postzegels verkopen waren de sigarenboeren. Bij elke winkeltje kochten we wat en zo kregen we toch alle zegels bij elkaar. Ook de grote jackpot van de Italiaanse lotto is gevallen. 70 winnaars delen een pot van rond de 177 miljoen euro. Heel Italië was in de ban van de lotto. De sigarenboeren hadden er dus ook druk mee.

Vandaag waren mijn nichtje Greta en haar broertje ook naar derde oom gekomen. Zij zijn kinderen van de dictator oom en oudste tante. We maakten in de tuin een familiefoto. Door hun komst in het huis voelde ik me heel ‘warm’. Er werd gelijk flink gekletst en de sfeer was goed. De neefjes trokken met elkaar op en derde oom gedroeg zich echt als het hoofd van de familie. In Nederland heb ik helemaal geen familiegevoelens, dit soort taferelen als gezin om de tafel eten en achtergrondgeluiden van kletsende kinderen ken ik niet. Hoewel ik uit een gezin kom van 5 kinderen heb ik dit soort momenten niet gehad. Mijn broertje en zusjes schelen te veel van leeftijd van mijn zus en mij. En met neven en nichten in Nederland heb ik al helemaal geen familiebanden. Ik heb van een afstand even mogen meeleven in hun wereld. Verstaan doe ik niet, want zij spreken Italiaans onder elkaar. En praten met mij is ook niet vanzelfsprekend, aangezien zij mij haast nooit zien. Ik ben ook niet op de hoogte van hun wereld en leefsituaties.

Jongste oom zou vandaag ons komen ophalen om bij hem even op bezoek te gaan, maar dat is allemaal in de soep gelopen. Ook de volgende dag kwam hij niet opdagen. Volgens derde oom wilt jongste oom ons niet ontmoeten, omdat wij hier zijn om foto’s te maken. Jongste oom zou in een lastig pakket komen te zitten omdat zijn schoonouders bij hem inwonen in hun kleine huis. Een soort schaamte maar ook een soort angst. Wellicht dat de schoonouders illegaal zijn en het huis vervuild uit zou zien. Dit soort angst hebben we laatste dagen veel meegemaakt. Zoals ook bij mijn vriendin. In haar naaiatelier wonen er 14 werknemers boven het atelier. Toen wij daar kwamen sliep iedereen nog en dus mochten we binnen komen kijken en fotograferen. Maar als er mensen aan het werk waren geweest, dan had dat niet gemogen. Dan zouden de werknemers schrikken, omdat ze zouden denken dat we journalisten zijn. Of mensen van de overheid voor controle op illegalen. Gezien vanuit derde oom zouden wij dan ook mijn vriendin schaden. Werknemers zouden tegen haar kunnen opkomen en vertrekken, het ‘brood uit haar portemonnee stelen’ gezegde van derde oom. Dus op advies van derde oom moeten we voorzichtig zijn met benaderen van Chinezen, nooit zomaar fotograferen en vooral respecteren wat de andere wilt en niet wilt. Het komt erop neer ‘nee is nee’ en niet nog een keer vragen en je opdringen. Wij krijgen juist een kick als we mensen wel kunnen overhalen. Ons ervaring is dat mensen het altijd leuk vinden achteraf. In mijn eigenwijsheid heb ik oom in het gesprek hierover op de kast gejaagd. Hij vond dat ik te Nederlands denk en geen rekening houdt met waar we op dat moment ons bevinden. Oom werd een beetje boos en weigerde daarna ons nog voor te stellen aan een buurman-vriend die marktkoopman is. Dit is dus ook de eerste keer dat ik voel dat mijn oom en ik volledig verschillen van elkaar. Terwijl mijn oom zelf vindt dat hij vrij goed geïntegreerd is.