‘Italianen mogen de Chinezen niet’, zegt Derde Oom. ‘Dat is gewoon zo.’  Vanaf het vliegveld vertrekken we met Fenmei en Derde Oom, ‘Gigi’, direct naar een goede vriend van oom Gigi in Prato. Prato is dé textielindustriewijk van Italie. We rijden door de prachtige bergen, de tomtom wijst in het Chinees de weg. Alleen verkeersborden verraden dat we in Italie zijn. De vriend, ook geboren in Yuhu, heeft een goed lopend Italiaans (!) restaurant waar we lunchen. Binnen, achter de satijnen baldakijnen is er Chinees en Italiaans personeel. Er komt op z’n Italiaans veel wijn ter tafel, van een speciaal huis uit de streek. We eten vlees, salade en Spaghetti Carbonara. De twee vrienden zijn opgetogen, ze zien er goed uit, omarmen elkaar veelvuldig. Er komt nog een derde vriend bij. De drie mannen zijn goed gekleed: strakke overhemden, wollen spencers, een kashmier sjaal. De Chinese ondernemers doen het snel goed hier. Ze werken hard en weten geld, veel geld te maken. Soms verdwijnt het ook plots weer in bakken. In Prato maken de Chinezen ‘Made in Italy’ mode tegen ‘made in China’ prijzen. Nu is het door de crisis een moeilijke tijd; veel textielhandels of fabrieken moeten sluiten. De goede vriend verdiende vorig jaar een miljoen euro. Hij wilde nog ietsje meer, en werd toen beboet door de politie voor namaak-goed dat in China van een bekend merk werd gekopieerd. Hij raakte veel geld kwijt. Nu heeft hij er eigenlijk een beetje tabak van. Hij wil dit jaar wat van het geld terugverdienen om volgend jaar terug te gaan naar China en daar wat nieuws te beginnen. De goede vriend neemt ons de hele middag mee op pad. Hij rijdt ons rond, bedenkt van alles om ergens binnen te komen, en trakteert op eten. Een manier om zijn beste vriend Derde Oom gezicht te geven. In een dikke auto zoeven we door de Spaanse polder van Bologna. We bezoeken enkele inkoophandelaren, een naaiatelier,een verffabriek en een tassenatelier, een van de eerste in italie die nog steeds draait, en waar het voor veel Chinezen begonnen is. Hoe moeilijk het daadwerkelijk wordt om hier in Prato te filmen en fotograferen weten we dan nog niet. Prato ook wel st. Beijing (San Pechino) genoemd door de Italianen, is geheel in handen van de Chinezen. Nu de Chinezen zelfs Italiaans personeel in dienst hebben, is de afstand tussen de twee culturen, en de achterdocht groter dan ooit.