We rijden ruim twee uur naar Milaan. We willen naar Chinatown, de grootste Chinese enclave in Europa na Parijs. En we gaan naar Oudste Tante. Onderweg ontmoetten we ook de man van Derde Tante, die vervolgens met ons mee gaat deze middag. Hij heeft vandaag vrij en verblijft in Milaan, hij werkt zes dagen als kok daar in een restaurant. Bijzonder blijft het, een vader of moeder zo dichtbij, maar die je nooit ziet. In Chinatown een concentratie van tassen- en modewinkels: kleine, volgepropte en grote, sjiekere zaken. Het ziet er hier heel anders uit als het Chinatown zoals wij dat kennen. Hier draait het om de mode: Pronto Moda. De gele, gouden kleuren van Toscane en de hoge barokke gevels doen mede Chinatown een heel andere uitstraling geven dan in Nederland. We eten Chinees bij een eigenaar uit Yuhu.

Einde dag rijden we naar Oudste Tante die getrouwd is met ‘Dictator-oom’. Het verlaten naaiatelier mogen we alleen in, zonder te fotograferen. Met argusogen worden we gevolgd. Bijzonder is wel dat Fenmei, met ons, zelfs niet in hun huis welkom is. Dictator-oom is bepalend, en zeer achterdochtig. Alle bestwil ter wereld en de mooist gevormde bochten, mogen niet baten. De foto’s uit Yuhu op de laptop in de achterklep van de auto, wil hij maar sporadisch bekijken, achteloos bijna. Hij negeert eigenlijk de hele tijd onze aanwezigheid, en blokkeert een gesprek of contact. Moeilijk ook als je elkaar niet kunt verstaan, of je gedachten niet duidelijk kunt maken in taal. Het allerlaatste is dan mogelijk: een portret maken van Fenmei met oudste tante, en dan een portret van Fenmei met de oudste zoon. Maar waar zijn dictators zo bang voor? In welke wereld leef je, en wat krijg je van huis uit mee?

Op de terugweg rijden we langs een goede vriend van Derde Oom, die een Italiaanse pizzeria heeft overgenomen. Z’n vader, een mooie oude Chinees bakt de pizza’s! Ze zijn heerlijk. Ondertussen zit het cafe gedeelte vol met Italianen die naar de voetbalwedstrijd van Inter Milaan kijken. Het gaat er heetgebakerd aan toe. Het westerse of Italiaanse tijdverdrijf voor Chinese Opera kijken in Yuhu, denk ik maar. De pizzeria verkoopt Italiaanse pizza’s tegen Chinese, absurd lage prijzen van ongeveer 5 euro per stuk. Elke Italiaan verkoopt ze voor tweemaal die prijs. Maar Chinezen kunnen anders niet concurreren, stelt oom Gigi. Fenmei zegt dat het bewezen is dat de spaghetti van de Chinezen komt, zij hadden al de noedels.